Dagboek Shanghai (deel 3)

11 juni 2010

Collega Gerdien Dijkstra, programmamanager Opkomende Markten, brengt van 7 tot en met 12 juni een bezoek aan Shanghai en omgeving. Haar doel: kennis uitwisselen met Nederlandse én Chinese bedrijven over MVO en ketenverantwoordelijkheid.

Donderdag 10 juni

Mijn eerste bezoek van vandaag is aan het Nederlandse bedrijf Damen Marine Components in Suzhou. De trein gaat nog sneller dan gisteren: 204 km/uur.

Ik wordt heel hartelijk ontvangen door Perry Rikkers, een typische nuchtere Hollander. Oorspronkelijk was het plan dat een Chinese manager na een jaar de zaken van hem zou overnemen. Hij heeft nog geen geschikte kandidaat kunnen vinden.

Chinezen en lange termijn...
DMC maakt straalbuizen voor schepen. Straalbuizen worden gemaakt om 20% brandstof te besparen bij gelijke snelheid met een terugverdientijd van ongeveer anderhalf jaar. Maar zelfs dat is voor de meeste Chinezen te lang. Dus zijn de meeste klanten van DMC buitenlandse scheepbouwbedrijven.

Leveranciers
De meeste leveranciers van DMC zijn lokaal, en dat is meteen een van de praktische problemen waar Perry tegenaan loopt. Grote betrouwbare leveranciers vinden de volumes te klein. En kleinere leveranciers zijn minder betrouwbaar, zowel qua kwaliteit als verantwoord ondernemen. Dat er een certificaat op de geleverde producten zit, wil ook niet veel zeggen: de lokale Veritas verkoopt ISO certificaten zonder inspectie.

Beschermende kleding
Het zandstralen en spuiten (verven) van de straalbuizen wordt door lokale Chineze bedrijven gedaan. Beschermende kleding is daar niet vanzelfsprekend. Perry vertelt me dat hij nadrukkelijk op dit soort zaken let als hij een (nieuwe) leverancier bezoekt. Ook brengt hij regelmatig verassingsbezoekjes.

Boete
Terwijl we door de fabriek lopen, blijkt meteen al dat het lastig is om de situatie voortdurend onder controle te hebben. Op een wiebelende hoogwerker zonder hekje staan twee externen een apparaat te repareren, op zo'n 6 meter hoogte. Een verkeerde beweging en ze liggen op de grond. Daar moet hij dus zo z'n manager weer op af sturen.

We nemen afscheid en om 15.00 uur kom ik in Nantong aan. Alweer zo'n troosteloze betonwoestijn.

Dekbedhoezen
De dekbeddenfabriek van mr. Ye, een vriend van een vriend van onze collega Frans ziet er ouderwets Chinees uit. Overal liggen dekbedhoezen in het stof en temidden hiervan zijn jongens en meisjes hard aan het werk. Maar de verlichting is goed en er staat een radio aan. Er lopen geen schreeuwende managers rond en de medewerkers kletsen onderling met elkaar.

Mr. Ye
Mr. Ye is trouwens in geen velden of wegen te bekennen: zijn assistente vraagt me of ik wil wachten. Als hij na een uur gehaast binnenkomt leiden ze me rond in het eenvoudige fabriekje. Momenteel zijn ze bezig met een Russiche bestelling. In het verleden hadden ze ook een Nederlands bedrijf als klant, maar die vond de kleuren van de stoffen te flets. De medewerkers wonen in dormitories op het terrein en verdienen volgens de assistente 3000 yuan per maand. Dat is vrij hoog, en dat komt volgens haar omdat er veel competitie is tussen bedrijven om goede medewerkers te krijgen. Werktijden: 6 dagen per week, in drukke tijden ook 's avonds en op zondag.

Zonder schroom
Ondanks dat het niet echt een voorbeeldfabriek is, leidt de manager me zonder enige schroom rond, en vindt het prima dat ik foto's neem. Hij geeft absoluut niet de indruk dat hij zich gecontroleerd voelt. Zelfs niet nadat ik de CSR starterskit (in het Chinees) aan hem heb overhandigd. Je ziet hem denken: "Wat komt die rare Hollandse hier eigenlijk doen? Maar ach, het is een kennis van een kennis, dus we blijven gewoon aardig."

Na het afgeven van het obligate cadeautje ga ik er weer vandoor. Met de taxi naar Shanghai, dat duurt 3 uur, nog snel even een broodje in de lobby en dan bekaf naar bed. Morgen de Rivema kledingfabriek in Hefei.

Lees ook deel 2 van het Dagboek Shanghai